Het Oordeel op de muur achter je, en de man die erin knielt
Elke bezoeker loopt deze kapel binnen met het gezicht naar het altaar, en alles aan de ruimte moedigt je aan die kant op te blijven kijken: het gewelf loopt ernaartoe, het verhaal begint aan dat uiteinde, de gids staat daar. Het grootste afzonderlijke schilderij in het gebouw zit achter je, en het is het laatste wat Giotto je wilde laten zien.
Waarom het op die muur staat
De ruimte is een reeks, en een reeks heeft een einde nodig. De verhalende stroken beginnen aan de altaarkant met de ouders van Maria, lopen rond en naar beneden door haar leven, het leven van Christus en de Passie, en komen — chronologisch en fysiek — uit bij de muur waardoor je binnenkwam. De Annunciatie staat boven de triomfboog aan de ene kant; het einde der tijden aan de andere. De kapel uitlopen betekent naar het Oordeel toe lopen, en daar is niets toevallig aan (de volledige leesvolgorde).
Het is ook, heel praktisch gezegd, het grootste in de ruimte, omdat het de hele westmuur krijgt in plaats van een strook. Daarom blijft het zo goed hangen in de herinnering en komt het zo slecht tot zijn recht tijdens bezoeken: mensen zien het elf seconden op weg naar buiten, over hun schouder, terwijl iemand een deur openhoudt.
De man in de hoek onderaan
Laag op de muur, aan de kant van de gezegenden, houdt een geknielde figuur een kleine maquette van een gebouw omhoog. Dat gebouw is dit gebouw. De man is Enrico degli Scrovegni, de Paduaanse geldschieter die de kapel liet bouwen, die erin begraven werd en die in 1336 stierf, een jaar vóór Giotto.
Het loont om precies te zijn over wat dat beeld wel en niet is. Het is een stichtersportret, een volkomen gangbaar middel: de man die betaalde, biedt zijn gebouw aan de hemel aan en wordt afgebeeld waar de geredden staan. Het is geen bewijs dat de kapel als boetedoening werd gebouwd. Die lezing — dat Enrico haar bouwde om te boeten voor de woeker van zijn vader Reginaldo, die Dante in de zevende kring van de Hel plaatste — is een overlevering, en historici betwisten haar. Wat het schilderij laat zien, is een rijke man die de beste levende schilder een opdracht geeft en dan zelf zijn plaats inneemt in het beeld, aan de juiste kant van de compositie (de familie, en beide lezingen).
Het is het menselijkste in het hele gebouw, juist omdat het zo schaamteloos is. Al het andere in de ruimte is het verhaal van de verlossing. Deze ene hoek is een man die ervoor zorgt dat vastligt wie er betaald heeft — en het zit op de muur achter je, en daarom vertrekken zoveel mensen zonder het gezien te hebben.
Hoe je het in de beschikbare tijd echt ziet
- Draai je vroeg om, niet pas als laatste. Kijk er één keer naar als je binnenkomt, zodat je de opbouw kent, en daarna aan het eind nog eens goed. Twee keer kijken is beter dan één keer in paniek.
- Zoek eerst de hoek onderaan aan de kant van de gezegenden. De geknielde figuur met de maquette is klein, en het is het detail waarvan mensen het meest spijt hebben dat ze het misten.
- Probeer niet de hele muur te lezen. Het is een massascène zo groot als een topgevel. Neem de opbouw — Christus in het midden, de geredden aan de ene kant, de verdoemden aan de andere — en één detail.
- Geef het de laatste twee minuten van de vijftien (hoe het kwartier verloopt).
Ga je met een rondleiding, vraag je gids dan voordat je naar binnen gaat om de stichtersfiguur aan te wijzen. Gidsen weten precies waar die zit; de vijftien minuten zijn te kort om te gaan zoeken, en reviewers van vier verschillende aanbiedingen zeggen dat de gids ervoor zorgde dat de tijd binnen telde.
Waarom het in het Engels het Last Judgment heet
Twee talen, één onderwerp. Het Italiaans spreekt hier van Giudizio Universale, en de Engelstalige pagina's van de beheerder vertalen dat als “Universal Judgement”, een letterlijke vertaling en de term die deze site citeert. In de Engelstalige kunstgeschiedenis zegt men meestal Last Judgment. Het is dezelfde muur. Zoek je op de ene term en vind je de andere, dan heb je geen tweede schilderij gevonden.
Meeste reviewsRondleiding door Giotto's Scrovegnikapel
Religieuze kunst van PaduaPadua: Scrovegnikapel & basiliek met gids voor religieuze kunst
Maximaal tienPadua: wandeltour in kleine groep met de Scrovegnikapel
Eromheen: de drie rijen die naar deze muur leiden, wie Enrico degli Scrovegni was en de schilder.
Veelgestelde vragen
Wat staat er op de ingangsmuur van de Scrovegnikapel?
Het Oordeel, dat de hele muur tegenover het altaar vult. In de woorden van de beheerder zelf: “Op de muur tegenover het altaar bevindt zich het grandioze Universele Oordeel, dat het verhaal van de menselijke verlossing afsluit.” Het is het einde van het verhaal dat in drie rijen rond de ruimte loopt, en je ziet het op weg naar buiten.
Staat Enrico Scrovegni in het Laatste Oordeel?
Ja — laag op de muur, aan de kant van de gezegenden, geknield en met een maquette van de kapel zelf in zijn handen. Het is een stichtersportret: de man die het gebouw betaalde, biedt het aan en is afgebeeld tussen de geredden. Hij stierf in 1336 en werd in de kapel begraven.
Liet Enrico Scrovegni de kapel bouwen om zich vrij te kopen van de Hel?
Dat is een overlevering en geen gedocumenteerd feit, en historici betwisten het. Wat vastligt, is dat Dante zijn vader Reginaldo in de zevende kring van de Hel bij de woekeraars plaatste, en dat Enrico zichzelf in het Oordeel liet schilderen aan de kant van de gezegenden. Beide lezingen — boetedoening, of de privékapel van een rijke man — worden verdedigd. De familie.
Waarom heet het het Universele Oordeel en niet het Laatste Oordeel?
Omdat dat de Engelse weergave van de beheerder is van het Italiaanse Giudizio Universale, en deze site de woorden van de beheerder citeert zoals ze geschreven zijn. In de kunstgeschiedenis spreekt men meestal van het Laatste Oordeel. Het gaat om dezelfde muur.
Hoe zorg ik dat ik het zie?
Draai je om als je binnenkomt én als je weggaat, en vraag een gids van tevoren waar de geknielde stichtersfiguur zit. De muur is het hele bezoek achter je, het bezoek duurt ongeveer vijftien minuten, en het is het ene ding waar bezoekers het vaakst naar buiten lopen zonder er goed naar gekeken te hebben.